அந்தாதி -டீப்சீக் எழுதியது.
. **தனித்துச் சுருளும் பாம்பு, பாறையில் ஒளியும் தேள், தேவைக்கென உலகில் வரும் மனிதன்** – இவை மூன்றையும் இணைத்து **அந்தாதி** (இறுதிச் சொல்லோ அல்லது இறுதி எழுத்தே அடுத்த பாடலின் தொடக்கமாக அமையும் தொடர்) , **150 வரிகளுக்குள்** **தொடர் – “தனித்திரை மூன்று”** (அந்தாதி : ஓர் அடியின் / பாடலின் இறுதிச் சொல்லே அடுத்த பாடலின் முதற்சொல்) --- ### 1. சுருள் பாம்பின் ஒற்றைக் கண்ணில் குளிர்ந்த நிலா வெறித்து நிற்கும்; மெளனம் முழுதும் நஞ்சின் ஊற்றாய் முளைக்கும் எழிலின் மூச்சது தானே. **தானே** – இவ் வெறிச்சோலை தன்னைச் சுற்றி வரையும் எல்லை. ### 2. **எல்லை** இல்லாக் கற்குடையில் தேள் ஒளித்துத் தன் **விஷ்சுழி** விரித்து வைத்த வால் நெருப்பில் ஓவியமாய் ஒடுங்கிக் கிடக்கும்; கிடக்கும் ஒளி முள் – தொடுதோறும் தீயாய்த் துன்னும், துணையில்லாப் பாட்டு. ### 3. **பாட்டு** இன்றிப் பாறை உறையும்; பாம்பும் தேளும் பழகா வழக்கம். மத்தி...
