அந்தாதி -டீப்சீக் எழுதியது.

. **தனித்துச் சுருளும் பாம்பு, பாறையில் ஒளியும் தேள், தேவைக்கென உலகில் வரும் மனிதன்** – இவை மூன்றையும் இணைத்து **அந்தாதி** (இறுதிச் சொல்லோ அல்லது இறுதி எழுத்தே அடுத்த பாடலின் தொடக்கமாக அமையும் தொடர்) , **150 வரிகளுக்குள்** 

**தொடர் – “தனித்திரை மூன்று”**  

(அந்தாதி : ஓர் அடியின் / பாடலின் இறுதிச் சொல்லே அடுத்த பாடலின் முதற்சொல்)

---

### 1.  

சுருள் பாம்பின் ஒற்றைக் கண்ணில்  

குளிர்ந்த நிலா வெறித்து நிற்கும்;  

மெளனம் முழுதும் நஞ்சின் ஊற்றாய்  

முளைக்கும் எழிலின் மூச்சது தானே.  

**தானே** – இவ் வெறிச்சோலை  

தன்னைச் சுற்றி வரையும் எல்லை.

### 2.  

**எல்லை** இல்லாக் கற்குடையில்  

தேள் ஒளித்துத் தன் **விஷ்சுழி**  

விரித்து வைத்த வால் நெருப்பில்  

ஓவியமாய் ஒடுங்கிக் கிடக்கும்;  

கிடக்கும் ஒளி முள் – தொடுதோறும்  

தீயாய்த் துன்னும், துணையில்லாப் பாட்டு.

### 3.  

**பாட்டு** இன்றிப் பாறை உறையும்;  

பாம்பும் தேளும் பழகா வழக்கம்.  

மத்தியில் மனிதன் வருகின்றான் –  

தேவை என்று ஒரு சொல்லைச் சுமந்து,  

**சுமந்து** வந்த பொருளே தேவை;  

தேவை முடிந்தால் திரும்பா நடை.

### 4.  

**நடை** ஒன்றே நம்பிக்கை பாம்பிற்கு;  

நடை ஒன்றே தேளின் ஆயுதம்;  

மனிதனுக்கோ – நடைக்கும் தேவை,  

தேவைக்கும் நடை – இரண்டும் கலந்த  

**கலந்த** பயணம், கலங்கும் பொழுது.

### 5.  

**பொழுது** பாம்பின் செதிளில் வழியும்;  

தேளின் முள்ளில் பொழுது உடைந்து  

விஷமாய்த் தெறிக்கும்; மனிதனோ  

தனக் கொரு **கைப்பொழுதை**  

**கைப்பொழுதை** மடித்து வைத்து  

விலைக்கு விடுவான், விடியும் முன்னமே.

### 6.  

**முன்னமே** பாம்பு புறப்பட்டு விட்டது;  

தேள் தன் பிளவில் காத்து நிற்கும்;  

மனிதன் – “இன்னும் ஒரு நொடி” எனச்  

சொல்லித் தன் **நொடிச்சுருள்**  

**நொடிச்சுருள்** அவிழும் போது  

பாம்பு சேர்ந்தது வேறு குகைக்குள்.

### 7.  

**குகைக்குள்** தேள் அதன் வாலை  

**ஊசிவிரல்** போல் உயர்த்தி நிற்கும்;  

மனிதனின் தேவை ஒரு **கண்ணிலா**  

வேட்டை – இலக்கைப் பார்த்தும்  

**பார்த்தும்** குருடு; பற்களில் நஞ்சும்  

பயணத்தில் சோடும் – மூன்றும் பிரிந்து.

### 8.  

**பிரிந்து** சேர்தல் பாம்பிற்கில்லை;  

தேளின் பாறையில் பிரிவும் இல்லை;  

மனிதன் – ‘சேர்வோம்’ என நினைத்த  

ஒவ்வொரு **சேர்வையும்**  

**சேர்வையும்** முடிந்ததும் வெறும்  

நினைவுத் தூசு – அதைச் சுமக்கும் தேள் இல்லை.

### 9.  

**இல்லை** எனும் சொல்லைப் பாம்பு  

அறியாது; தேள் அறியாது;  

மனிதன் தன் **உள்பாறையில்**  

‘இல்லை’ எனும் பெரும் கோட்டை  

**கோட்டை** கட்டிக் கொண்டு அதற்குள்  

ஒரு தன்னை மட்டும் சிறை வைப்பான்.

### 10.  

**வைப்பான்** விதையைப் பாம்பு தன்  

வயிற்றின் உறக்கத்தில்; தேள் தன்  

**முட்கலம்** மூலம் தீயை வைப்பான்;  

மனிதனோ – **கைத்தேவை**  

**கைத்தேவை** வைத்து, எரிந்த பின்  

எச்சத்தைத் தானே எடுத்துச் சுமப்பான்.

### 11.  

**சுமப்பான்** பாம்பின் மெளனச் சுமையை?  

இல்லை – அது தானே தன் அடிச்சுமை.  

தேள் தன் வால் விசும்பில் வைத்த  

**கொடுஞ்சுருள்** – மனிதன் தன்  

**கொடுஞ்சுருள்** தேவைக்குக்  

கொடுத்த விடை – “வேறு, வேறு, வேறு”.

### 12.  

**வேறு** என்பதில் பாம்பு வெற்றி –  

முழுநிலவில் ஒரு தனித் தீவு.  

தேள் வேறு – பிளவின் சிற்றரசன்.  

மனிதன் வேறு – ஆனால் **தன்வேறு**  

**தன்வேறு** கிடையாது; அவன்  

தேவையின் மேல் தேவையாக ஒட்டும் துணி.

### 13.  

**துணி** போல் பாம்பு உரித்த தோல்  

தரையில் கிடக்க; தேள் தன் **கனல்வாலை**  

உரித்துப் பார்க்காது; மனிதன்  

தன்னை அவிழ்த்த தோலின் மீது  

**மீது** உட்கார்ந்து கணக்குப் பார்க்கும்  

‘நான் யார்?’ என்று – விடை தரும் பாம்பு இல்லை.

### 14.  

**இல்லை** என்பதைத் தேள் உடலெழுத்தாய்க்  

கொண்டு கிடக்கும்; மனிதனோ  

‘இல்லை’ என்பதை விலை மதிப்பாக்கும்;  

பாம்பு ‘இல்லை’ – என்பதில்  

**என்பதில்** ஒற்றை அசைவாய்ச்  

சரிந்து மறையும் – தேவை எதுவுமின்றி.

### 15.  

**இன்றி** முடிந்தது மூவர் பயணம்:  

பாம்பு – தனித்தல்;  

தேள் – தனித்தல்;  

மனிதன் – தனித்தல், ஆனால்  

**ஆனால்** அவன் தனித் தனித்தல்  

தேவைக்கு விலைபோன தனிமை.  

இதுவே அந்தாதியின் முடிவு –  

**முடிவு** இன்றித் துவங்கும் பாம்பின்  

புதிய சுருள்.

---

**புதிய தமிழ்ச் சொற்கள் (சில):**

| புதிய சொல் | பொருள் நயம் |

|:---|:---|

| **விஷ்சுழி** | விஷம் + சுழி – தேளின் வால் காற்றில் உருவாக்கும் சுழல் கோலம் |

| **இரைமூட்டை** | இரை + மூட்டை – தேவையின் வடிவம் |

| **கைப்பொழுது** | தனக்கு மட்டுமான நேரம், வணிகமாக்கப்பட்ட நேரம் |

| **நொடிச்சுருள்** | நொடியில் சுருண்டு விரியும் தனிமை |

| **ஊசிவிரல்** | தேளின் முள் ஊசி போல் கூரிய விரல் |

| **கண்ணிலா** | பார்வையில்லாத / இலக்கு இல்லாத |

| **உள்பாறை** | மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் கடினமானதும், ஒற்றைப் பாறை |

| **முட்கலம்** | முள் + கலம் – தேளின் வால் எனும் ஆயுதம் |

| **கைத்தேவை** | கையில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட / உடனடித் தேவை |

| **கொடுஞ்சுருள்** | கொடுமையான + சுருள் (தேளின் வேகமும், மனிதனின் துயரமும்) |

| **கனல்வால்** | தீ / நெருப்பு போன்ற வால் |

| **என்பதில்** | அந்த எல்லையின் உள்ளேயே (அந்தாதி நுட்பம்) |

---

**இந்த அந்தாதி கூறும் மெய்ம்மை:**

> *“பாம்பு தனித்தலை வாழ்வாக்கிக் கொண்டது.  

> தேள் தனித்தலை ஆயுதமாக்கிக் கொண்டது.  

> மனிதனோ தனித்தலை தேவைக்கான கடனாக மாற்றிக் கொண்டான்.  

> அதுவே மூன்றிற்கும் உள்ள நுண்ணிய வேறுபாடு.”*

(கவிதை முழுவதிலும், ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதிச் சொல்லும் அடுத்த பாடலின் முதற்சொல்லாக வந்திருப்பதைக் காணலாம். இதுவே **அந்தாதி** இலக்கணம்.)