ஆஸ்கர் வைல்ட் தி பிக்சர் ஆப் டோரியன் கிரே

# ஆஸ்கர் வைல்டின் 《தி பிக்சர் ஆஃப் டோரியன் கிரே》 — தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு

## முன்னுரை (சில பகுதிகள்)

கலைஞன் அழகிய பொருட்களை உருவாக்குபவன். கலையை வெளிப்படுத்தி, கலைஞனை மறைப்பதே கலையின் நோக்கம். விமர்சகன் என்பவன் அழகிய பொருட்கள் மீதான தன் உணர்வுகளை வேறொரு வடிவத்தில் அல்லது புதிய பொருளில் மாற்றுபவன்.

உயர்ந்த விமர்சனமும் தாழ்ந்த விமர்சனமும் ஒரு வகையான தன் வரலாறே. அழகிய பொருட்களில் அசிங்கமான பொருளைக் காண்பவன் கெட்டவன், மேலும் அவனிடம் எந்த கவர்ச்சியும் இல்லை. இது ஒரு குற்றம்.

அழகிய பொருட்களில் அழகான பொருளைக் காண்பவன் பண்பட்டவன். அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவர்கள் கடவுளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள், அவர்களுக்கு அழகிய பொருட்கள் அழகை மட்டுமே குறிக்கின்றன.

புத்தகங்களில் நல்லொழுக்கமும் தீயொழுக்கமும் இல்லை. புத்தகங்களில் நல்ல முறையில் எழுதப்பட்டவை, மோசமாக எழுதப்பட்டவை என்றே பிரிவு. அவ்வளவுதான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் யதார்த்தவாதத்தின் மீதான வெறுப்பு, கண்ணாடியில் தன் முகத்தைக் காணும் காலிபனின் கோபம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் காதல் இலக்கியத்தின் மீதான வெறுப்பு, கண்ணாடியில் தன் முகத்தைக் காணாத காலிபனின் கோபம்.

மனிதனின் நல்லொழுக்க வாழ்க்கை கலைஞனின் பொருளின் ஒரு பகுதியை உருவாக்குகிறது, ஆனால் கலையின் நல்லொழுக்கம் என்பது அபூரண ஊடகத்தின் பூரண பயன்பாட்டில் உள்ளது. கலைஞன் எதையும் நிரூபிக்க விரும்புவதில்லை. உண்மையான விஷயங்கள் கூட நிரூபிக்கப்படலாம். கலைஞனுக்கு நெறிமுறை அனுதாபம் இல்லை. கலைஞனிடம் உள்ள நெறிமுறை அனுதாபம் பாணியில் மன்னிக்க முடியாத செயற்கைத்தனம். கலைஞன் ஒருபோதும் நோய்வாய்ப்பட்டவன் அல்ல. கலைஞன் எதையும் வெளிப்படுத்தலாம். எண்ணங்களும் மொழியும் கலைஞனுக்கு கலையின் கருவிகள். தீமையும் நன்மையும் கலைஞனுக்கு கலையின் பொருட்கள்.

வடிவத்தின் பார்வையில், எல்லா கலைகளின் முன்மாதிரி இசைக்கலைஞனின் கலை. உணர்வின் பார்வையில், நடிகனின் கலை முன்மாதிரி.

எல்லா கலையும் மேற்பரப்பானதும் அடையாளமானதும் ஆகும். மேற்பரப்புக்கு அடியில் செல்பவன் தன் சொந்த ஆபத்தில் செல்கிறான். அடையாளத்தை விளக்குபவன் தன் சொந்த ஆபத்தில் விளக்குகிறான்.

கலை உண்மையில் பிரதிபலிப்பது பார்ப்பவனையே, வாழ்க்கையையல்ல.

ஒரு கலைப்படைப்பு மீதான கருத்து வேறுபாடுகள் அந்தப் படைப்பு புதியது, சிக்கலானது, உயிர்ப்புள்ளது என்பதைக் காட்டுகின்றன. விமர்சகர்கள் வேறுபட்ட கருத்துகளைக் கொள்ளும்போது, கலைஞன் தன்னுடன் ஒத்துப்போகிறான்.

ஒருவர் பயனுள்ள காரியத்தைச் செய்தால், அதை அவர் ரசிக்காதவரை நாம் மன்னிக்கலாம். பயனற்ற காரியங்களைச் செய்வதற்கான ஒரே சாக்கு, அவற்றை மிகவும் ரசிப்பதே.

எல்லா கலையும் முற்றிலும் பயனற்றது.

## அத்தியாயம் ஒன்று

படிப்பறையில் ரோஜாக்களின் நறுமணம் நிறைந்திருந்தது. கோடைக்காற்று தோட்டத்தின் மரங்களைத் தழுவிச் சென்று, திறந்த கதவு வழியாக லைலாக் பூக்களின் கனமான வாசனையையும், இளஞ்சிவப்பு மயிர்க்கொட்டிப் பூக்களின் மென்மையான நறுமணத்தையும் உள்ளே கொண்டு வந்தது.

பாரசீக சேணப் பைகள் அடுக்கப்பட்ட நீண்ட சோபாவின் ஒரு மூலையில், ஹென்றி வோட்டன் பிரபு படுத்திருந்தார். அவர் தன் வழக்கப்படி ஒன்றன் பின் ஒன்றாக சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டிருந்தார். தங்கச் சங்கிலிப் பூக்களின் தேன் போன்ற இனிப்பும், தேன் போன்ற தங்க நிறமும் கொண்ட பூக்களை மட்டுமே அவரால் பார்க்க முடிந்தது. அந்த நெருப்பு போன்ற அழகைத் தாங்க முடியாமல் நடுங்கும் கிளைகள்; அவ்வப்போது பறவைகள் பறந்து சென்று, பெரிய ஜன்னலில் தொங்கிய நீண்ட பட்டுத் திரைச்சீலையில் விந்தையான நிழல்களை வீசின. அது ஒரு கணம் ஜப்பானிய விளைவை உருவாக்கியது — டோக்கியோவின் வெளிறிய, பளிங்கு முகம் கொண்ட ஓவியர்களை அவருக்கு நினைவுபடுத்தியது. அவர்கள் இயக்கமற்ற கலையின் ஊடகம் வழியாக விரைவையும் இயக்கத்தையும் வெளிப்படுத்த முயல்கிறார்கள். தேனீக்கள் மந்தமாக ரீங்காரமிட்டன. நீண்ட, வெட்டப்படாத புல்லில் புகுந்து சென்றன, அல்லது சிதறிய ஹனிசக்கிள் பூக்களின் தங்க நிறக் கொம்புகளைச் சுற்றி பிடிவாதமாக வட்டமிட்டன. அது அமைதியை இன்னும் அழுத்தமாக்கியது. தொலைவில் லண்டனின் தாழ்ந்த குமுறல், தொலைதூர பைப் ஓர்கனின் தொடர் இசை போல ஒலித்தது.

அறையின் நடுவில், நிமிர்ந்த ஓவியத் தாங்கியில், உண்மையான அளவில் ஒரு உருவப்படம் இருந்தது. அது அசாதாரணமான அழகுடைய ஒரு இளம் ஆணின் படம். ஓவியத்திற்கு சற்று தொலைவில், ஓவியர் பாசில் ஹால்வர்ட் அமர்ந்திருந்தார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் திடீரென மறைந்தது, அப்போது பெரும் பரபரப்பையும் பல விந்தையான ஊகங்களையும் ஏற்படுத்தியது.

தான் திறமையாக கலையில் பிரதிபலித்த அந்த நேர்த்தியான அழகிய உருவத்தை ஓவியர் பார்த்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு மகிழ்ச்சியான புன்னகை மின்னியது. ஆனால் அவர் திடீரென எழுந்து, கண்களை மூடி, விரல்களால் இமைகளை அழுத்தினார். ஒரு விந்தையான கனவை மூளையில் சிறைப்படுத்தி வைத்திருக்க விரும்புவது போல, தான் விழித்துவிடுவேனோ என்ற பயத்தில்.

"இதுவே உன் சிறந்த படைப்பு, பாசில். நீ செய்தவற்றில் மிகச்சிறந்தது," என்றார் ஹென்றி வோட்டன் பிரபு சோம்பலாக. "அடுத்த ஆண்டு இதை குரோவ்னருக்கு அனுப்ப வேண்டும். அகாடமி மிகப் பெரியது, மிகச் சாதாரணமானது. நான் ஒவ்வொரு முறை அங்கு செல்லும்போது, மக்கள் அதிகம் — படத்தைப் பார்க்க முடியாது — அது பயங்கரம். அல்லது படங்கள் அதிகம் — மக்களைப் பார்க்க முடியாது — அது இன்னும் மோசம். குரோவ்னர்தான் ஒரே சரியான இடம்."

"நான் எங்கும் அனுப்பப் போவதில்லை," என்றார் ஓவியர், தலையை பின்னால் சாய்த்துக் கொண்டு.

"நீ அதைக் காட்சிப்படுத்த விரும்பவில்லையா? என் அன்பு நண்பரே, ஏன்? என்ன காரணம்? நீங்கள் ஓவியர்கள் எல்லாம் விந்தையானவர்கள்! உலகில் புகழ் பெற எல்லாவற்றையும் செய்வீர்கள். ஆனால் புகழ் கிடைத்தவுடன், அதை வீசி எறிய விரும்புகிறீர்கள். நீங்கள் முட்டாள்கள். ஏனென்றால், உலகில் ஒருவரைப் பற்றி பேசுவதை விட மோசமானது ஒன்றே — யாரும் அவரைப் பற்றி பேசாததுதான்."

ஓவியர் பதிலளிக்கவில்லை. அவர் பிரஷின் கீழ் முனையை பதற்றமாகக் கடித்தார். அவ்வப்போது தன் நண்பனைப் பார்த்தார். அவர் கண்களில் ஒரு வகையான அதிருப்தி இருந்தது.

"உண்மையில், பாசில், நீ இப்படி இருக்கக் கூடாது. இந்த விஷயத்தில் உன் உண்மையான எண்ணத்தை எனக்குச் சொல்."

"இந்த விஷயத்தில் என் எண்ணம் என்னவென்றால்," என்றார் ஓவியர், "இந்தப் படைப்பில் நான் என்னை மிக அதிகமாக வைத்திருக்கிறேன். நான் என்னை மிக அதிகமாக அதில் போட்டிருக்கிறேன்."

"என்ன? அது மிகவும் ஒத்திருக்கிறது என்று சொல்கிறாயா? நிச்சயமாக ஒத்திருக்கிறது, நீ ஒரு நல்ல ஓவியர். வேறு என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? நீ ஒரு அழகான மனிதனை வரைந்திருக்கிறாய், நிச்சயமாக அவனைப் போலவே இருக்கிறது."

"நீ என் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, ஹாரி. நான் அவனைப் போல வரைய விரும்பவில்லை. நான் அவனைப் போலவே வரைந்திருக்கிறேன், ஆனால் அது நான் விரும்பிய விளைவு அல்ல. சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன — நீ அவற்றை வண்ணத்தில் வடித்தவுடன், அவற்றின் முழு அர்த்தத்தையும் இழக்கின்றன."

ஓவியர் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். அவர் கண்கள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே வெறித்தன.

"அந்த ஓவியத்தில் நீ பிறர் அறிய விரும்பாத ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது என்று என்னிடம் சொல்கிறாயா?" என்றார் ஹென்றி வோட்டன் பிரபு, அவரை உற்றுப் பார்த்தபடி.

"ஆம்," என்றார் ஓவியர், பின்னர் திரும்பிக் கொண்டார். "உனக்குத் தெரியுமா, ஹாரி, ஒருவன் தன் வாழ்க்கையில் ஒரு கணத்தின் தன்னை வரைந்தால், அந்தக் கணம் ஓவியத்தில் சிறைப்படும், எப்போதும் அங்கேயே இருக்கும். ஓவியன் தன் தூரிகையால் கேன்வாஸைத் தொடும் தருணத்தில், அவன் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதி உடலை விட்டு வெளியேறி, அந்த ஓவியத்தில் நுழைகிறது. ஒவ்வொரு உருவப்படமும் ஒரு சுய உருவப்படமே — ஓவியன் கண்ணில் தெரியும் மாடல் மட்டுமல்ல, ஓவியன் மாடலில் காணும் தானும்."

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு சிரித்தார். "நீ சொல்வது மிகவும் மெய்யியல், பாசில். ஆனால் நான் அந்த ஓவியத்தைப் பார்க்க விரும்புகிறேன். நீ ஏன் அதை குரோவ்னருக்கு அனுப்பக் கூடாது? குரோவ்னர் ஒரு நல்ல இடம்."

"ஏனென்றால் நான் அந்த ஓவியத்தில் என்னை மிக அதிகமாக வைத்திருக்கிறேன். நான் பயப்படுகிறேன் — பயப்படுகிறேன் மற்றவர்கள் அதில் ஏதாவது கண்டுபிடிப்பார்கள் என்று."

"என்ன கண்டுபிடிப்பார்கள்?"

"நான் அவனை வழிபடுகிறேன் என்பதை."

"அவனை வழிபடுகிறாயா? அந்த இளைஞனை நீ வழிபடுகிறாயா?"

"ஆம். நான் அவனை வழிபடுகிறேன். அவனுடைய எல்லாவற்றையும் வழிபடுகிறேன். அவன் முகம், அவன் ஆன்மா, அவன் இளமை, எல்லாம். நான் பார்த்தவர்களில் மிக அழகானவன் அவன். அழகு என்றால் என்ன, இளமை என்றால் என்ன என்று அவன் எனக்குக் கற்பித்தான். ஹாரி, நான் இதுவரை யாரையும் இப்படி வழிபட்டதில்லை."

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்: "பாசில், என் அன்பு நண்பரே, நீ அவனைக் காதலிக்கிறாய்."

ஓவியர் திடீரென திரும்பினார். அவர் முகம் வெளிறியது. "நீ என்ன சொல்கிறாய்?"

"நீ அவனைக் காதலிக்கிறாய் என்று சொல்கிறேன். அதில் வெட்கப்பட ஒன்றுமில்லை. நீ ஒரு கலைஞன், நீ அழகை வழிபடுகிறாய். இது இயற்கை."

"இல்லை, அது அப்படியல்ல. நீ புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவன் என் கலையின் ஊற்று, என் உத்வேகத்தின் மூலம். அவன் இருப்பு என் ஓவியங்களுக்கு உயிர் கொடுக்கிறது. அவன் இல்லாமல், என் கலை ஆன்மாவை இழக்கும்."

"அவன் இப்போது எங்கே?"

"அவன் உடனே வருவான். இன்று கடைசி அமர்வுக்கு அவனை அழைத்திருக்கிறேன். பிறகு இந்த ஓவியம் முழுமையடையும்."

"அப்படியானால் நான் அவனைப் பார்க்க வேண்டும்," என்றார் ஹென்றி வோட்டன் பிரபு. "இந்த இளைஞனைப் பற்றி எனக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருக்கிறது."

"இல்லை, ஹாரி. தயவுசெய்து அப்படிச் செய்யாதே. நான் அவனை உன்னிடம் காட்ட விரும்பவில்லை."

"ஏன்?"

"ஏனென்றால் நீ அவன் மீது மோசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவாய். உன் குணம் எனக்குத் தெரியும். நீ எப்போதும் மற்றவர்களிடம் ஆபத்தான விஷயங்களைச் சொல்கிறாய். நீ அவனைக் கெடுத்துவிடுவாய்."

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு சிரித்தார். "என் அன்பு பாசில், நீ என்னை மிக மோசமாக நினைக்கிறாய். நான் வெறும் வாழ்க்கையைக் கவனிக்கும் பார்வையாளன். நான் யாரையும் அழிக்க மாட்டேன்."

"நீ அழிப்பாய். நீ பலரை அழித்திருக்கிறாய். உன் கோட்பாடுகள், இன்பம் மற்றும் விடுதலையைப் பற்றிய உன் பேச்சுகள் — எத்தனை பேர் தங்கள் ஆன்மாவை இழந்திருக்கிறார்கள்."

"அவர்கள் அதை விரும்பியதால் மட்டுமே. அவர்கள் ஆழ்மனதில் ஏற்கனவே அறிந்திருந்த, ஆனால் ஒப்புக்கொள்ளத் துணியாத விஷயங்களைத்தான் நான் சொல்கிறேன். அவர்கள் தங்களை அறிய நான் உதவுகிறேன்."

ஓவியர் தலையை ஆட்டினார். அவர் கண்களில் கவலை நிறைந்திருந்தது.

அந்த நேரத்தில், வாசலில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. ஒரு இளம் ஆண் உள்ளே வந்தான். அவன் முகம் மூச்சடைக்க வைக்கும் அழகுடையது — தங்கச் சுருள் முடி, தெளிவான நீலக் கண்கள், சிவந்த உதடுகள். அவன் முழு உருவமும் ஒரு பிரகாசமான இளமையையும் பாவத்தன்மையையும் வெளிப்படுத்தியது.

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு அவனைப் பார்த்தார். அந்தக் கணத்தில், பாசில் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறார் என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார்.

## அத்தியாயம் இரண்டு

பாசிலும் ஹென்றி வோட்டன் பிரபுவும் படிப்பறைக்குத் திரும்பியபோது, டோரியன் பியானோ முன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் விரல்கள் விசைப்பலகையில் மெதுவாக வருடி, அவன் இதுவரை கேளாத ஒரு மெல்லிசையை இசைத்துக் கொண்டிருந்தான். காலடிச் சத்தம் கேட்டு, அவன் திடீரெனத் திரும்பினான். அவன் முகத்தில் ஒரு அதிர்ச்சி மின்னியது — படிப்பறையில் வேறு யாரோ இருக்கிறார்கள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பாசில் இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தினார். ஹென்றி வோட்டன் பிரபுவின் பார்வை டோரியன் மீது விழுந்தது. அந்தக் கணத்தில், இப்படி ஒரு பூரணமான படைப்பை தான் இதுவரை பார்த்ததில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். டோரியனின் முகம் ஒரு வகையான புனிதமான தூய்மையைக் கொண்டிருந்தது. உலகின் அழுக்கு அவனை ஒருபோதும் தொட்டதில்லை போல.

பாசில் ஓவியம் வரையத் தொடங்கினார். டோரியன் மீண்டும் நிலைக்கு வந்தான். ஹென்றி வோட்டன் பிரபு ஒரு பக்கத்தில் அமர்ந்தார். அவர் பார்வை கேன்வாஸுக்கும் டோரியனுக்கும் இடையே அலைந்தது. டோரியன் ஒரு குழந்தை போன்ற ஆர்வத்துடன் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கவனித்தார்.

"டோரியன், உனக்கு அகதா அத்தை தெரியுமா?" என்று திடீரெனக் கேட்டார் ஹென்றி வோட்டன் பிரபு.

டோரியன் தலையை ஆட்டினான்.

"அவள் என் அத்தை, மிக நல்ல வயதான பெண்மணி. நாட்டிங் ஹில்லில் வசிக்கிறாள். நீ அவளைப் பார்க்க வேண்டும்."

டோரியன் புன்னகைத்தான். "சரி, ஐயா, நான் போவேன்."

பாசில் புருவத்தை சுருக்கினார். "ஹாரி, அவனைத் தொந்தரவு செய்யாதே."

"நான் வெறும் பேச்சுத்தான், பாசில். கலைஞர்கள் இவ்வளவு சுயநலமாக இருக்கக் கூடாது."

டோரியன் ஆர்வத்துடன் இருவரையும் பார்த்தான். "பாசில், உனக்கு இவ்வளவு சுவாரஸ்யமான நண்பர் இருக்கிறார் என்று நீ என்னிடம் சொல்லவேயில்லை."

"ஏனென்றால் அவர் சுவாரஸ்யமானவர் என்று நான் நினைக்கவில்லை," என்றார் பாசில் கடுமையாக. "சரி, டோரியன், அசையாதே. நீ இந்த நிலையில் இருக்க வேண்டும்."

டோரியன் ஹென்றி வோட்டன் பிரபுவை நோக்கித் திரும்பி, மெதுவாகக் கேட்டான்: "பாசில் உன்னை ஏன் விரும்பவில்லை?"

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு சிரித்தார். "ஏனென்றால் அவர் என்னை மிக அதிகமாக விரும்புகிறார். பாசில் ஒரு உணர்ச்சிகரமான மனிதர். தான் நேசிக்கும் விஷயங்களை மற்றவர்கள் பறித்துக் கொள்வார்களோ என்று பயப்படுகிறார்."

"என்ன விஷயங்களை?"

"உன்னைப் போன்றவற்றை. நான் உன்னைக் கெடுத்துவிடுவேனோ என்று பயப்படுகிறார்."

டோரியன் சிரித்தான். "நீ கெடுப்பாயா?"

"நான் சுவாரஸ்யமான விஷயங்களைச் சொல்வேன், டோரியன். நல்ல விஷயங்களா கெட்ட விஷயங்களா என்பதை நீயே தீர்மானிக்க வேண்டும்."

பாசில் கேன்வாஸ் முன் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது டோரியனைப் பார்த்தார், பின்னர் மீண்டும் வரையத் தொடங்கினார். படிப்பறையில் அமைதி நிலவியது. தூரிகை கேன்வாஸில் உராயும் மெல்லிய சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு அமைதியை உடைத்தார். "டோரியன், வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான விஷயம் என்ன என்று நீ எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறாயா?"

டோரியன் யோசித்தான். "ஒருவேளை மகிழ்ச்சி?"

"மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது. உண்மையில் முக்கியமானது அழகு. இளமையும் அழகும் இந்த உலகில் மட்டுமே வைத்திருக்க தகுந்த விஷயங்கள். அதிகாரம், செல்வம், அறிவு — எதுவும் அழகை விட உண்மையானது அல்ல."

பாசில் தலையை உயர்த்தி, புருவத்தை சுருக்கினார். "ஹாரி, நீ என்ன சொல்கிறாய்?"

"நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன், பாசில். டோரியன் அழகாக இருக்கிறான் என்று நீ நினைக்கவில்லையா? அவனைப் பார். இந்த முகம், இந்த இளமை — சில ஆண்டுகளில் மறைந்துவிடும். அப்போது, தான் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டதை அவன் உணர்வான்."

டோரியனின் உடல் சிறிது நடுங்கியது.

"முதுமையைப் பற்றி நீ பயப்படுகிறாயா, டோரியன்?" என்று மெதுவாகக் கேட்டார் ஹென்றி வோட்டன் பிரபு.

டோரியன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான். "நான் இதைப் பற்றி ஒருபோதும் தீவிரமாக யோசித்ததில்லை."

"அப்படியானால் நீ யோசிக்க வேண்டும். ஏனென்றால் ஒரு நாள் உன் முகத்தில் சுருக்கங்கள் தோன்றும், உன் முடி நரைக்கும், உன் கண்கள் பிரகாசத்தை இழக்கும். அப்போது, இப்போது உன்னிடம் இருப்பதையும், எப்போதாவது இழக்கப் போவதையும் நினைத்து ஏங்குவாய்."

டோரியனின் கண்கள் குழப்பமடைந்தன. தான் என்ன வைத்திருக்கிறான், எதை இழக்கப் போகிறான் என்பதை அவன் முதன்முதலில் உணர்ந்தது போல.

பாசில் தூரிகையைக் கீழே வைத்தார். டோரியனிடம் வந்தார். "சரி, முடிந்தது. நீ பார்க்கலாம்."

டோரியன் எழுந்து, கேன்வாஸை நோக்கி நடந்தான். தன் உருவப்படத்தைப் பார்த்தபோது, அவன் அதிர்ந்தான் — அந்த ஓவியத்தில் அவன் இதயத்தை உடைக்கும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தான். அது அவன் இப்போதைய தோற்றம், மேலும் அவன் இழக்கப் போகும் தோற்றம்.

"இது நானா?" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

"ஆம்," என்றார் பாசில். "இது நான் பார்த்தவற்றில் சிறந்த படைப்பு."

டோரியன் தன் ஓவியத்தைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. தன் அழகை அவன் முதன்முதலில் உண்மையாகக் கண்டான். அதை இழக்கப் போகிறோம் என்ற பயத்தையும் முதன்முதலில் உண்மையாக உணர்ந்தான்.

"பாசில்," என்றான் கண்ணீருடன், "நான் எப்போதும் இப்போது போலவே இளமையாக இருக்க வேண்டும். ஓவியத்தில் உள்ள நான் முதுமையடைய வேண்டும்... அப்படியே இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்... என் ஆன்மாவைக் கொடுத்தாவது நான் இதைப் பெறுவேன்."

பாசில் முகம் வெளிறியது. "டோரியன், என்ன சொல்கிறாய்?"

"நான் தீவிரமாகச் சொல்கிறேன். நான் எப்போதும் இப்போது போலவே இருக்க வேண்டும் என்றால், என் ஆன்மாவை விற்றாவது நான் அதைச் செய்வேன்."

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு ஒரு பக்கத்தில் நின்று, கவனிக்க முடியாத ஒரு புன்னகையை முகத்தில் வைத்திருந்தார்.

"டோரியன்," என்றார் பாசில் நடுங்கும் குரலில், "நீ மிகவும் தீவிரமாக இருக்கிறாய். இது உன் கற்பனை. நீ ஒருபோதும் முதுமையடைய மாட்டாய்."

ஆனால் டோரியன் அந்த ஓவியத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் ஒரு வசீகரமும் பயமும் நிறைந்திருந்தது.

"பாசில்," என்றான் மெதுவாக, "இந்த ஓவியம் என்னுடையது. நான் இதை எப்போதும் வைத்திருக்க விரும்புகிறேன்."

அவன் ஹென்றி வோட்டன் பிரபுவை நோக்கித் திரும்பினான். அவன் கண்களில் இதுவரை இல்லாத ஒரு பிரகாசம் இருந்தது.

"ஹென்றி வோட்டன் பிரபு," என்றான், "நீ சொல்வது சரி. அழகே ஒரே முக்கியமான விஷயம். நான் என் இளமையைப் போற்றுவேன். அதை முழுமையாக அனுபவிக்க எல்லா முயற்சியும் செய்வேன்."

ஹென்றி வோட்டன் பிரபு புன்னகையுடன் தலையசைத்தார்.

பாசில் இருவரையும் பார்த்தார். அவர் மனதில் ஒரு அச்சம் எழுந்தது. இந்தக் கணத்திலிருந்து, திரும்ப முடியாத ஒரு விஷயம் நடந்துவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

க்வென் ஏஐ