அழகு கொல்லும்!

《டோரியன் கிரேயின் படம்》 என்ற நூலில், வெவ்வேறு பதிப்புகளில் அத்தியாயங்களின் எண்ணிக்கை வேறுபடுகிறது:

1890 ஆம் ஆண்டு இதழ் பதிப்பு (அசல் பதிப்பு): **13 அத்தியாயங்கள்

*   1891 ஆம் ஆண்டு நூல் பதிப்பு** (திருத்தப்பட்ட மற்றும் விரிவாக்கப்பட்ட பதிப்பு): **20 அத்தியாயங்கள்**. இதுவே தற்போது வழக்கமாக வாசிக்கப்படும் பதிப்பு.

1891 ஆம் ஆண்டு பதிப்பில், வைல்ட் 6 புதிய அத்தியாயங்களைச் சேர்த்தார், மேலும் அசல் இறுதி அத்தியாயத்தை இரண்டாகப் பிரித்தார் (19 மற்றும் 20 ஆம் அத்தியாயங்கள்).

### இறுதி அத்தியாயம் (அத்தியாயம் 20) சுருக்கம்

இந்த அத்தியாயத்தின் மொழிபெயர்ப்பை வழங்குவதற்கு முன், அதன் கதைச்சுருக்கத்தைப் பார்ப்போம்:

டோரியன் கிரே, தனது உருவப்படத்தை அழிக்க முடிவு செய்கிறான். தனது பாவங்களின் சாட்சியத்தை அழித்தால், தான் மீண்டும் அமைதியாக வாழ முடியும் என்று நம்புகிறான். பசில் ஹால்வர்ட்டைக் கொலை செய்யப் பயன்படுத்திய அதே கத்தியை எடுத்து, உருவப்படத்தின் மீது குத்துகிறான்.

ஆனால் அது தனது சொந்த இதயத்தில் குத்தியதாக மாறுகிறது. வேலையாட்கள் உள்ளே வரும்போது, சுவரில் தொங்கும் உருவப்படம் மீண்டும் இளமையும் அழகும் நிறைந்த அசல் நிலைக்குத் திரும்பியிருப்பதைக் காண்கிறார்கள். தரையில் ஒரு முதிர்ந்த, சுருங்கிய, அருவருப்பான முகத்துடன் கூடிய இறந்த உடல் கிடக்கிறது — அதன் கையில் மோதிரங்களைப் பார்த்த பிறகுதான் அது டோரியன் கிரே என்று அவர்களால் அடையாளம் காண முடிகிறது.

---

### அத்தியாயம் 20 (இறுதி அத்தியாயம்) தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு

இரவு மிகவும் அழகாக இருந்தது, மேலும் வெப்பம் மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால், டோரியன் கிரே தனது கோட்டை எடுத்துக்கொண்டு, தனது வீட்டின் மேல் தளத்திற்குச் சென்றான். அவன் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு, தூங்க முயன்றான், ஆனால் அவனது மனம் பயங்கரமான எண்ணங்களால் நிரம்பியிருந்தது. அவன் தனது கண்களை மூடியபோதெல்லாம், அவன் பார்த்த காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் அவன் முன் வந்தன — பசில் ஹால்வர்ட் இரத்தம் தோய்ந்த முகத்துடன், ஜேம்ஸ் வேன் இறந்து கிடப்பது, மற்றும் சிபில் வேனின் முகம். அவன் தூங்க முடியவில்லை.

சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் எழுந்து, தனது மேலங்கியை எடுத்துக்கொண்டு, தனது படிப்பறைக்குச் சென்றான். அங்கு அவன் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து, அதைப் படிக்க முயன்றான், ஆனால் பக்கங்கள் வெறும் வார்த்தைகளாகத் தோன்றின. அவன் புத்தகத்தை மூடி வைத்தான். பின்னர் அவன் தனது கைகளை முகத்தில் வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்தான். அவன் தனது வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான் — அவன் செய்த அனைத்து பாவங்களையும், அவன் அழித்த அனைத்து அழகான விஷயங்களையும்.

அவன் நினைத்தான்: "நான் என் ஆன்மாவை அழித்துவிட்டேன். நான் என் இதயத்தைக் கல்லாக்கிவிட்டேன். நான் என் இளமையை என்றென்றும் காப்பாற்றிக்கொண்டேன், ஆனால் அதற்கு என்ன பயன்? நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. நான் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது."

அவன் மீண்டும் தனது உருவப்படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். அவன் மெழுகுவர்த்தியை எடுத்துக்கொண்டு, மேல் தளத்தில் உள்ள பூட்டிய அறைக்குச் சென்றான். அவன் கதவைத் திறந்து, உள்ளே நுழைந்தான். அறையில் ஒரு பழைய மஞ்சள் நிற திரைச்சீலை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது, அது உருவப்படத்தை மறைத்திருந்தது.

அவன் திரைச்சீலையை விலக்கினான். ஒரு அலறல் அவன் உதடுகளிலிருந்து தப்பியது. உருவப்படம் முன்பை விட மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அதன் முகத்தில் ஒரு தந்திரமான, குரூரமான புன்னகை இருந்தது. கண்கள் தீயின் நிறத்தில் ஒளிர்ந்தன. இரத்தம் அதன் கைகளில் படிந்திருந்தது. மேலும், அது முன்பு இருந்ததை விட மிகவும் வயதானதாக, மிகவும் அருவருப்பானதாகத் தோன்றியது.

டோரியன் தனது முகத்தை மூடிக்கொண்டான். "இதை நான் தாங்க முடியாது," என்று அவன் முணுமுணுத்தான். "இதை அழிக்க வேண்டும். இது என்னை வேட்டையாடுகிறது. இது என் இரவுகளை நரகமாக்குகிறது. இது என் நாட்களை பயங்கரமாக்குகிறது. இது என் பாவங்களை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது. நான் இதை அழிக்க வேண்டும்."

அவன் அறையின் ஒரு மூலையில் ஒரு கத்தியைப் பார்த்தான். அதே கத்தி — பசில் ஹால்வர்ட்டைக் கொலை செய்ய அவன் பயன்படுத்திய கத்தி. அது அங்கேயே இருந்தது, அதன் பிளேடில் இன்னும் கறை படிந்திருந்தது.

அவன் கத்தியை எடுத்தான். "இது என் கடந்த காலத்தைக் கொல்லும்," என்று அவன் நினைத்தான். "இது இந்த அருவருப்பான ஆன்மாவைக் கொல்லும். இது இல்லாமல், நான் அமைதியாக இருப்பேன்."

அவன் உருவப்படத்தின் மீது கத்தியை ஓங்கி, அதன் இதயத்தில் குத்தினான்.

ஒரு அலறல் கேட்டது. ஒரு வலி — அவன் வாழ்நாளில் உணராத ஒரு வலி. அவன் தள்ளாடி, கத்தியைக் கீழே போட்டான். அவன் தனது இதயத்தைத் தொட்டான். அங்கு ஒரு கத்தி இருந்தது. அவன் தனது சொந்த இதயத்தில் குத்தியிருந்தான்.

அவன் தரையில் விழுந்தான். அவன் உடல் சுருங்கியது. அவன் முகம் சுருக்கங்களால் நிரம்பியது. அவன் கண்கள் மங்கின. அவன் ஒரு முதிர்ந்த, அருவருப்பான மனிதனாக மாறினான்.

சுவரில், உருவப்படம் மீண்டும் இளமையாக, அழகாக இருந்தது — பசில் ஹால்வர்ட் அதை முதலில் வரைந்த அதே அழகிய இளைஞன்.

---

கீழே உள்ள அறையில், வேலையாட்கள் சத்தத்தைக் கேட்டனர். அவர்கள் மேலே ஓடினர். கதவைத் தட்டினர், ஆனால் பதில் இல்லை. அவர்கள் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்கள் உள்ளே வந்தபோது, சுவரில் தொங்கும் உருவப்படத்தைப் பார்த்தனர் — அவர்களின் எஜமானரின் அழகிய, இளமையான முகம். தரையில் ஒரு இறந்த உடல் கிடந்தது — ஒரு மாலை உடையில், இதயத்தில் கத்தியுடன். அது முதிர்ந்த, சுருங்கிய, அருவருப்பான முகத்துடன் இருந்தது. அவர்கள் அதன் மோதிரங்களைப் பரிசோதித்த பிறகுதான் அது டோரியன் கிரே என்று அடையாளம் கண்டனர்.

டீப்சீக்