கடதாசிப்பூ

இலங்கையின் நினைவுகளில் கடதாசிப் பூக்கள்

இனப்படுகொலை எனும் காயத்தின் மேல் மலர்கின்றன.

கடற்கரை மணலில் சுடப்பட்ட சுவடுகள்,

காற்றில் கரைந்த அம்மாவின் அழுகை,

பள்ளிக்கூடச் சுவர்களில் மிஞ்சிய ரத்தக் கோடுகள்—

இவற்றின் மேல், கடதாசிப் பூக்கள்

வெண்மையாய்ப் பூத்து, மௌனமாய் உதிர்கின்றன.

ஒவ்வொரு இதழும் ஒரு பெயர்.

ஒவ்வொரு நிறமும் ஒரு கதை.

யாரும் சொல்லாத கதைகளை

இந்த மெல்லிய பூக்கள் மட்டுமே

இரவின் காதில் மெதுவாய் ஓதுகின்றன.

அவை உண்மையான மலர்கள் அல்ல—

அவை கண்ணீரால் மடிக்கப்பட்ட

நினைவின் கடிதங்கள்.

வலியை மறைக்க முடியாமல்,

மறக்கவும் முடியாமல்,

வருடம் தோறும் புதிதாய் முளைக்கின்றன.

இருளைக் கிழித்து வரும் காலைப் பொழுதில்,

கடதாசிப் பூக்கள் மீண்டும் மலரும்.

“நாங்கள் இருந்தோம்” என

உலகின் மௌனத்திடம்

மெல்லிய குரலில் சொல்லும்.

— இது ஒரு கவிதை முயற்சி; வரலாற்று வலியையும் நினைவையும் கவிதையாக மொழிய முயன்றேன்.

டீப்சீக்