குருட்டுப்பூனைக்கு என்ன தெரியும்?

**குருட்டுப் பூனைக்கு ஒரு கேள்வி**

சரி, இதைக் கேளுங்கள்.

உலகமே ஒரு பெரிய எலிக்கூடு.

அதில் சில எலிகள் கொழுத்தவை.

சில மெலிந்தவை.

சில செத்தவை.

அவைதான் கடவுளின் அருளால் வாழும் ‘குருட்டுப் பூனை’யின் பங்கு.

அதன் பார்வை இல்லை; அதற்குக் கண் இருந்தும்,

தெரிந்தும் தெரியாத மாதிரி நடிப்பது அதன் தொழில்.

குருட்டுப் பூனை ஒரு செத்த எலியைப் பிடித்துப் பிடித்து,

அதைத் தின்று மகிழ்கிறது.

நிஜமான, கொழுத்த, உயிருள்ள எலிகள் அதைப் பார்த்துக் கைதட்டுகின்றன.

“வாழ்க! வாழ்க!” என்கின்றன.

ஏனென்றால், அந்த உயிருள்ள எலிகள் தாங்கள் 'எலி' இல்லை என்று

நினைப்பவை, அல்லது நினைக்க வேண்டியவை.

அவை மிருகக்காட்சிசாலையில் உட்கார்ந்து,

‘இதோ பாருங்கள், பூனை எலியைப் பிடிக்கிறது’ என்று குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித்

தருகின்றன.

பூனைக்குப் பார்வை இல்லையா? சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

ஆனால், அது சொல்கிறது: “நான் உங்களையெல்லாம் பார்த்தால், நீங்களும் ஒரு நாள்

செத்து மடிய வேண்டியவர்கள் தானே? அதனால், உங்கள் மேல் எனக்கு

கருணை.”

'ம்...' 

இது ஒரு பழைய கதை.

இந்தப் பூனைதான் ஒரு காலத்தில்,

எலிகளுக்கெதிரான போரில் வீரமாய் குரைத்த ஒரு நாயாக இருந்தது.

சில நாய்கள் மாண்டன. இந்தப் பூனை உயிர் பிழைத்தது.

தப்பிப்பிழைத்த ஒரே நாய் பூனையானதுதான் இந்த ‘விதி’.

அதன் பிறகு, அது கோழிகளுக்கும் பசுக்களுக்கும்

‘உலகம் முழுவதும் எலிக்கூடுதான்’ என்று விளக்கமளித்து வருகிறது.

சில மனிதர்கள் அந்த விளக்கத்தைக் கேட்டு,

“ஆமாம், பூனை சொல்வது சரிதான்” என்று

‘ம்...’ என்கிறார்கள். 

'ம்...' - இது அறியாமையின் மந்திரம்.

'ம்...' - இது 'எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது' என்பதன் அரசியல்.

'ம்...' - இது சொல்லப்படாதது, சொல்ல முடியாதது, சொல்ல விரும்பாதது.

எனவே, குருட்டுப் பூனையும், செத்த எலியும் சந்தோஷமாக இருக்கின்றன.

ஏனென்றால், எலி செத்துவிட்டது; பூனைக்கு அது தெரியாது.

நமக்கு தெரியும்.

அதை நினைத்து,

‘ம்...’ 

---

டீப்சீக், ஷோபாசக்தி

 .