மனநோயாளியா? குற்றவாளியா?

கொலைக் குற்றவாளிகளை ஏன் காப்பாற்றுகிறார்கள் வழக்கறிஞர்கள்?

"ஒரு கொலையாளியை உயிருடன் வைத்திருக்க ஏன் போராட வேண்டும்?" என்று 'ஏரா' (Aera) இதழ் (செப்டம்பர் 21-28) கேள்வி எழுப்புகிறது. இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் தகுதி பாதுகாப்பு வழக்கறிஞர் யாஷுஷி மிசுட்டானிக்கு உண்டு.

2009 ஜூலை 5, மாலை 4:15 மணி. ஒசாகாவில் உள்ள ஒரு பச்சின்கோ (Pachinko) விளையாட்டு மையத்துக்குள் ஒரு நபர் நுழைந்தார். தரையில் பெட்ரோலை ஊற்றித் தீ வைத்தார். ஐந்து பேர் உயிரிழந்தனர். பத்து பேர் காயங்களுடன் உயிர் பிழைத்தனர். மறுநாள் ஹிரோஷிமாவில் காவல்துறை சுனாவோ தகாமியைக் (அப்போது வயது 41) கைது செய்தது. அவர் உடனடியாகக் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டார்.

"ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள்?" என்று கேட்டபோது, அவர் தோள் குலுக்கினார். "கொல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை. யாரைக் கொல்வது என்பது முக்கியமில்லை."

மரண தண்டனை என்பது பரவலாகக் காட்டுமிராண்டித்தனமாகக் கருதப்படுகிறது. உலகளவில் அது ஒழிந்து வருகிறது. ஜி-7 நாடுகளில் ஜப்பான் மற்றும் அமெரிக்கா மட்டுமே இதைத் தொடர்கின்றன. மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் இதனால் அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். நிச்சயமாக அவர்கள் சரியானவர்கள்தான். ஆனால், மேற்கண்ட சம்பவத்தைப் படிக்கும் யாருக்குமே உள்ளுணர்வு ரீதியாக, "அவனைத் தூக்கிலிடுங்கள்!" என்ற கோபம் எழுவது இயல்புதானே?

அது காட்டுமிராண்டித்தனமா? இது ஒரு கேள்வி. மற்றொரு கேள்வி: அந்தச் சம்பவத்தின் நுணுக்கங்களும், குற்றவாளியின் மனிதப் பண்புகளும் நமக்குத் தெரியவரும்போது, நமது வெறுப்பு குறையுமா? நாம் குற்றவுணர்வு கொள்வோமா? அனுதாபம் எழும்மா? தகாமியை நீதிமன்றத்தில் பாதுகாத்த மிசுட்டானிக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால், தகாமியின் விதியைத் தீர்மானித்த நீதிபதிகள் மற்றும் நடுவர்கள் அப்படி நினைக்கவில்லை. தகாமி ஆகஸ்ட் 21 அன்று தூக்கிலிடப்பட்டார். அந்தச் சம்பவம் நடந்து 17 ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு.

காவல்துறையிடம் தகாமி கூறிய அலட்சியமான வாக்கியத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்கிறார் மிசுட்டானி. அது மிகவும் சிக்கலானது. தகாமியின் வாழ்க்கையை ஆழமாகப் பார்க்கும்போது அது புரியும்.

இருபதுகளில் தகாமி பயன்படுத்திய போதைப் பொருட்கள் முப்பதுகளில் அவரைத் துரத்தின. அவர் ஒரு நீண்ட தூர லாரி ஓட்டுநர். தனிமையான நெடுஞ்சாலைகள், மணிக்கு மணி ஓட்டம். அவருக்குத் தோற்றங்கள் தெரிந்தன; குரல்கள் கேட்டன. அந்தக் குரல்கள் 'மிஃபி' என்ற பெண்ணின் வடிவம் எடுத்தன. "உன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் உன்னைக் கையாளுகிறார்கள், உனக்கு எதிராகச் சதி செய்கிறார்கள்" என்று மிஃபி கூறினாள். அவரது வாழ்க்கை தேங்கியதில் ஆச்சரியமில்லை. "எதிர்த்துப் போராடவில்லையா?" என்று மிஃபி கேட்டாள். "உள்ளது" என்றார் தகாமி. "எப்படி?" என்று மிஃபி தூண்டினாள். "கொன்று தொலை" என்றாள். "யாரை?" என்றார் தகாமி. "யாரையும்."

இத்தகைய அறிகுறிகள் பொதுவாக மனநோய் வகையில் அடங்கும். மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர் செய்யும் செயல்களுக்கு அவரைப் பொறுப்பேற்கச் சொல்ல முடியுமா? தகாமியால் முடியாது என்று நீதிமன்றத்தில் மிசுட்டானி வாதாடினார். ஆனால், அவரது கட்டுரையில் மனநலப் பரிசோதனைகள் அல்லது சிகிச்சை பற்றிய குறிப்பு இல்லை. கீழ் நீதிமன்றம் முதல் உச்ச நீதிமன்றம் வரை, மனநலக் கோளாறு வாதத்தை நிராகரித்தன. தீ வைப்பதில் இருந்த திட்டமிட்ட தன்மையும், நுணுக்கமும் அவரது மனநலத்தையும், பொறுப்பையும் நிரூபிப்பதாகக் கண்டன. 'மிஃபி' அல்ல, தகாமியே பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

இது தகாமியிற்கும் சம்மதம்தான். தப்பிக்க அவர் விரும்பவில்லை. ஒரு கட்டத்தில், நீதிபதிகள் மற்றும் நடுவர்கள் "பொய்யர்கள்", மிஃபியின் கைப்பாவைகள் என்று ஆவேசப்பட்டார். மற்ற நேரங்களில் அமைதியாகவும், கூச்ச சுபாவமுள்ளவராகவும் இருந்தார். அனுதாபத்தைக் கோரவில்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினரிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவும் மறுத்துவிட்டார்.

இதுதான் நமக்குக் கிடைக்கும் படம். இது முழுமையற்றது. அந்த நேரத்தில் அவர் வேலையிழந்து, கடன் சுமையில் இருந்தார் என்பது கூடுதல் தகவல். ஆனால், மரண தண்டனைக்கு எதிரான நிலைப்பாடு அனுதாபத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்றால், தகாமியிடம் நமது உணர்வுகளைத் தூண்டும் மனிதநேயத் துளி கூட இல்லை. ஒரு விஷயம் மட்டும்: தூக்குத் தண்டனை என்பது கொடுமையானது என்றும், அது கழுத்து எலும்பை உடைக்கும் என்றும் மிசுட்டானி கூறியபோது, தகாமி முகம் சுளித்து, கழுத்தைத் தேய்த்துக்கொண்டு, "அது மோசமானது!" என்று முணுமுணுத்தார். இறுதி வேண்டுகோள் விடுக்கச் சொன்னபோது, அவருக்கு ஆர்வமில்லை. "ஒரு விளையாட்டுப் பத்திரிகை வேண்டும்" என்றார். ஆனால், வீடியோ கேம்கள் அவருக்குத் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் மீது அனுதாபம் கொள்வது கடினம். வெறுப்பு மட்டுமே எழுகிறது. அவர் மீது வெறுப்பு இல்லாதவர் இயல்புக்கு மாறானவர் என்று கூடச் சொல்லலாம். கொலை என்பது பாதிக்கப்பட்டவரின் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, அவரது நெருங்கிய உறவினர்களின் வாழ்க்கையையும் அழிக்கிறது. மிசுட்டானி இதைப் புரிந்துகொள்கிறார். "எனது குடும்பத்தில் ஒருவர் கொலை செய்யப்பட்டால், நானும் கொலையாளி தூக்கிலிடப்பட வேண்டும் என்று விரும்புவேன்" என்கிறார். பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினர் தங்கள் கோபத்தை வழக்கறிஞர் மீது காட்டுவதையும் அவர் புரிந்துகொள்கிறார். மிசுட்டானியின் எக்ஸ் (Twitter) கணக்கில், "உன் குடும்பத்தை எரித்துவிடுவேன்!" என்ற அநாமதேய மிரட்டல் வந்தது. இது அவர் பெற்ற மிகக் கடுமையான தாக்குல் மட்டுமல்ல, பலவற்றில் ஒன்று.

இருப்பினும், பழிவாங்கும் உணர்வு நியாயமானதா? நீதிமன்றம் பழிவாங்கும் கருவியாக இருக்க வேண்டுமா? பழிவாங்குதலே நீதியா? அல்லது நீதி என்பது அதை விட உயர்ந்ததா? உயர்ந்தது என்றால், என்ன அது? மனித尊严 (Human Dignity) என்பதைக் கொலை செய்தவருக்கும் கூட வழங்குவதா? காட்டுமிராண்டித்தனம் பழிவாங்குவதை அனுமதிக்கிறது. நாகரிகம் அதைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இதுவே இறுதி வார்த்தையா?

இறுதி வார்த்தை இல்லை. கேள்விகள் பல, பதில்கள் சில. இன்னொரு கேள்வி: தீமைக்கும் நோய்க்கும் இடையேயான எல்லைக்கோடு எங்கே? மனநலம் சரியில்லாதவர்கள் பல கொடூரக் குற்றங்களைச் செய்கிறார்கள். அது அவர்களை "தீயவர்" என்ற முத்திரையிலிருந்து விடுவிக்குமா? தண்டனையிலிருந்து அல்ல, ஆனால் குற்றச்சாட்டிலிருந்து?