அமெரிக்கா சிவப்பு, நீலமாக பிரிந்தது எப்படி?

**புரட்சியின் நிறமான 'சிவப்பு', அமெரிக்காவில் குடியரசுக் கட்சியின் நிறமாக மாறியது எப்படி?**  

*ஆண்ட்ரூ லாதாம் |

"சிவப்பை விடச் சாவைத் தழுவிக் கொள்வது மேல்" (Better dead than red). 

பனிப்போர் காலத்தில் அமெரிக்கப் பாதுகாப்புவாதிகள் இந்த முழக்கத்தை முன்வைத்தனர். இதன் மூலம் அவர்கள் குறிப்பிட்டது சோவியத் கம்யூனிஸ்டுகளையும், அமெரிக்காவில் இடதுசாரிகளுடன் அனுதாபம் கொண்டிருந்தவர்களையுமே தவிர வேறெவரையும் அல்ல. 

ஆனால், காலச்சக்கரம் சுழன்று இன்று அமெரிக்காவின் பழமைவாதக் குடியரசுக் கட்சியே (Republican Party) 'சிவப்பு' நிறத்தால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த நிற மாற்றத்திற்குப் பின்னால் எந்தக் கொள்கையும் இல்லை; எந்தக் கட்சியும் அதிகாரப்பூர்வமாக இந்த நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் இல்லை. 'சிவப்பு மாநிலங்கள்', 'நீல மாநிலங்கள்' என்ற சொல்லாடல் நாம் நினைப்பதை விட மிகவும் புதியது. இது தோன்றியது சரியாக 2000-ஆம் ஆண்டு அதிபர் தேர்தலின் போது தான்.

பல நேரங்களில், இந்த நிறப் பிரிவினை அமெரிக்க அரசியலின் உண்மையான தளத்தைப் பிரதிபலிக்கத் தவறிவிடுகிறது.

*(அமெரிக்க செனட்டரும் குடியரசுக் கட்சி வேட்பாளருமான ஜே.டி. வான்ஸ் மற்றும் மினசோட்டா கவர்னரும் ஜனநாயகக் கட்சி வேட்பாளருமான டிம் வால்ஸ் இடையே அக்டோபர் 1, 2024 அன்று நடைபெற்ற துணை அதிபர் பதவிக்கான விவாதத்தின் போது, சி.பி.எஸ் செய்தி ஒளிபரப்பில் காட்டப்பட்ட சிவப்பு-நீல நிறப் பின்னணி.)*

**நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாத குழப்பம்**

தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் தேர்தல் வரைபடங்களில் இரண்டு வேட்பாளர்களையும் வேறுபடுத்திக் காட்ட, தங்களுக்குத் தோன்றிய நிறங்களைத் தான் பல தசாப்தங்களாகப் பயன்படுத்தி வந்தன. 

1976-ஆம் ஆண்டு, என்.பி.சி (NBC) தொலைக்காட்சி குடியரசுக் கட்சி வேட்பாளர் ஜெரால்ட் ஃபோர்டை 'நீல' நிறத்திலும், ஜனநாயகக் கட்சி வேட்பாளர் ஜிமி கார்டரை 'சிவப்பு' நிறத்திலும் காட்டியது. நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1980-ல் ரொனால்ட் ரீகன் (குடியரசுக் கட்சி) பெரும் வெற்றி பெற்றபோது, வரைபடம் முழுவதும் 'நீல' நிறத்தில் நிரம்பியிருந்தது. இன்று ரீகன் 'சிவப்பு' கட்சியின் வழிகாட்டியாகக் கருதப்படுவதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது இது வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

இது ஒரு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் தனிப்பட்ட விருப்பம் மட்டுமல்ல. 2000-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது கூட, வாஷிங்டன் போஸ்ட் போன்ற ஊடகங்கள் ஜனநாயகக் கட்சியினருக்குச் சிவப்பையும், குடியரசுக் கட்சியினருக்கு நீலத்தையுமே பயன்படுத்தி வந்தன. 

அமெரிக்க அரசியலுக்கு இந்த நிறங்களை வழங்கிய அதிகாரப்பூர்வமான முடிவை நீங்கள் தேடினால், அது எங்கும் கிடைக்காது. இன்றைய நிலைப்பாடு உறுதிப்படுவதற்கு முன்பு, கிட்டத்தட்ட கால் நூற்றாண்டு காலம் யாருமே ஒரு நிலையான நிறத் திட்டத்தில் உடன்படவில்லை.

**புஷ் எதிர் கோர்: திருப்புமுனை**

2000-ஆம் ஆண்டு புளோரிடா மாநில வாக்குகள் குறித்த சர்ச்சையின் போது தான் இந்த முரண்பாடு முடிவுக்கு வந்தது. ஆனால், இதை எந்தத் தொலைக்காட்சி நிறுவனமும் திட்டமிட்டுச் செய்யவில்லை.

குடியரசுக் கட்சியின் ஜார்ஜ் டபிள்யூ. புஷ் மற்றும் ஜனநாயகக் கட்சியின் அல் கோர் இடையேயான போட்டியின்போது, அனைத்து தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களும் தற்செயலாக புஷ்க்கு 'சிவப்பு' நிறத்தையும், கோருக்கு 'நீல' நிறத்தையும் ஒதுக்கின. "சிவப்பு மாநிலங்கள்" என்ற சொல்லைப் பிரபலப்படுத்தியவர் என்.பி.சி-யின் டிம் ரஸ்ஸர்ட் என்று கூறப்படுகிறது (இதன் துல்லியமான தோற்றம் இன்னும் விவாதத்திற்குரியது).

சாதாரண சூழலில் இது பெரிய விஷயமாக இருக்காது. நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எப்போதும் போல வேறொரு நிறக் கலவை பிரபலமாகியிருக்கலாம். ஆனால், 2000-ஆம் ஆண்டு சாதாரணமானது அல்ல.

புளோரிடா மாநிலத்தில் வாக்குகள் மீண்டும் மீண்டும் எண்ணப்பட்டு, நீதிமன்றப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, தேர்தல் முடிவு ஐந்து வாரங்கள் வரை தேங்கி நின்றது. அந்த ஐந்து வாரங்களிலும், ஒவ்வொரு இரவும், ஒவ்வொரு சேனலிலும் அமெரிக்க மக்கள் ஒரே மாதிரியான வரைபடத்தைத் தான் (புஷ் = சிவப்பு, கோர் = நீலம்) பார்த்துப் பார்த்துப் பழகிவிட்டனர். 

இறுதியில் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மூலம், வெறும் 537 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் புஷ் வெற்றி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, இந்த நிறக் கலவை மக்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. யாரும் இதை வலிந்து திணிக்கவில்லை; வரைபடம் போதுமான காலம் மக்கள் கண்களுக்கு முன் நின்றதால், அதுவே தவிர்க்க முடியாத உண்மையாக மாறியது.

**அடையாளங்களாக மாறிய நிறங்கள்**

சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்கள் கட்சிகளுடன் இணைந்த பிறகு, அவை வெறும் வரைபடங்களுக்குள் மட்டும் முடங்கி நிற்கவில்லை. 

2002-ஆம் ஆண்டு இடைத்தேர்தல்களின் போதே, ஊடகங்கள் "இரண்டு அமெரிக்காக்கள்: சிவப்பு மற்றும் நீலம்" என்று எழுதத் தொடங்கின. நாடு இரண்டு தெளிவான கலாச்சாரங்களாக ஒரே இரவில் பிரிந்துவிட்டது போன்ற ஒரு பிரமை உருவானது.

2004-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது, இந்தச் சொல்லாடல் எங்கும் நிரம்பி வழிந்தது. சிவப்பு நிறம் ஊரகப் பகுதிகள், மதச்சார்பு, தெற்கு மற்றும் மேற்குப் பகுதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டது. நீலம் நகரங்கள், மதச்சார்பற்றோர், கடலோரப் பகுதிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழக நகரங்களுடன் இணைக்கப்பட்டது.

இந்தச் சுருக்கமான வர்ணனையில் ஒரு உண்மை புதைந்து கிடக்கிறது: அமெரிக்க அரசியல் புவியியல் உண்மையிலேயே இந்தக் கோடுகளில் பிரிந்துள்ளது (முன்பை விட அதிகமாகவே). ஆனால், இந்த மொழி மிக வேகமாகக் கடினத்தன்மையைப் பெற்றது. ஒரு வரைபடக் குறியீடு, தான் விவரிக்க உருவாக்கப்படாத அடையாளங்களுக்கான சுருக்கெழுத்தாக மாறியது. இரண்டு தேர்தல் சுழற்சிகளுக்குள், பகுப்பாய்வாளர்கள் 'சிவப்பு அமெரிக்கா' மற்றும் 'நீல அமெரிக்கா' ஆகியவற்றை இரண்டு வெவ்வேறு நாடுகள் போலவும், இரண்டு வெவ்வேறு மதிப்பீடுகள் கொண்டவை போலவும் பேசத் தொடங்கினர்.

**வரைபடம் மறைக்கும் உண்மை**

ஒரு அரசியல் அறிவியலாளர் என்ற முறையில், வாக்காளர்களின் விருப்பத்தேர்வை இந்த மூர்க்கத்தனமான முறையில் காட்சிப்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கலை நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். 2 சதவீத வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்ற மாநிலமும், 30 சதவீத வித்தியாசத்தில் வென்ற மாநிலமும் வரைபடத்தில் ஒரே மாதிரியான திடமான நிறத்தில் காட்டப்படுகின்றன. நெருக்கமான போட்டி நிலவும் பென்சில்வேனியாவும், பெரும் வெற்றி பெறும் வயோமிங்கும் வரைபடத்தில் ஒரே மாதிரியாகவே தெரியும். 

வரைபடம் யார் வென்றார் என்பதைப் பொய்யாகச் சொல்லவில்லை; ஆனால், அது எவ்வளவு நெருக்கமான போட்டி என்பதைக் காட்டத் தவறுகிறது. 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இப்படி உருவாக்கப்பட்ட வரைபடங்களின் விளைவாக, வாக்காளர்கள் உண்மையில் இருப்பதை விட மிகவும் துல்லியமாகப் பிரிக்கப்பட்ட நாடாக அமெரிக்கா காட்சியளிக்கிறது.

சிவப்பு-நீல மரபு பிராந்திய அரசியல் வேறுபாடுகளை உருவாக்கவில்லை. அவை உண்மையானவை மற்றும் பல தசாப்தங்களாக வளர்ந்து வருகின்றன. ஆனால், இந்த மரபு அவற்றை மிகையாகக் காட்டுகிறது. ஒரு தேர்தல் வரைபடம் வெற்றி பெற்றவரை மட்டுமே நிறமிடுகிறதே தவிர, வெற்றி விகிதத்தைக் காட்டுவதில்லை. இது ஊடகத்தின் வரம்பு அல்ல; இது ஒரு தேர்வு. தேர்தல் கல்லூரி (Electoral College) முறை 'அனைத்தையும் வெல்பவர்' (winner-take-all) அடிப்படையில் செயல்படுவதால், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் வெற்றி பெற்றவரை மட்டும் காட்டும் வரைபடம், அதே 'இது அல்லது அது' என்ற தர்க்கத்தை மீண்டும் உருவாக்குகிறது.

இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க ஒரு மூன்றாவது நிறம் உள்ளது. பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் ராபர்ட் வான்டர்பெய் 2000-ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்குப் பிறகு முதல் "ஊதா அமெரிக்கா" (Purple America) வரைபடத்தை உருவாக்கினார். இதில் ஒவ்வொரு கவுண்டியும் அதன் வாக்குப் பகிர்வுக்கு ஏற்ப உண்மையான நீலம் மற்றும் உண்மையான சிவப்புக்கு இடையிலான ஊதா நிறத்தில் காட்டப்பட்டது. பெரும் வெற்றி பெறும் கவுண்டிகள் அரிதானதால், வரைபடத்தில் பெரும்பாலான பகுதிகள் ஏதோ ஒரு வகையான ஊதா நிறத்தில் தான் வந்தன. 2004-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்த நுட்பம் அதிக கவனத்தைப் பெற்றது. ஆனால், ஊதா நிறம் ஒருபோதும் பிரதான மரபாக மாறவில்லை. இது கல்விப் படைப்புகளிலும், சில நேரங்களில் தரவுப் பத்திரிகையியல் துறையிலும் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறதே தவிர, தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களின் நங்கூரம் (anchor) பின்னணியிலோ அல்லது வேட்பாளர்களின் சொந்த விவரிப்புகளிலோ இது அரிதாகவே இடம்பெறுகிறது.

திருத்தம் வழங்கப்படும் போதுக்கெல்லாம், சிவப்பு மற்றும் நீல நிறங்கள் வெறும் வரைபட நிறங்களாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவை மொழியாகவே மாறிவிட்டன.

**தேடிக் கொள்ளப்படாத ஒரு பிம்பம்**

அமெரிக்காவின் பழமைவாதக் கட்சி 'சிவப்பு' நிறத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு வேடிக்கையான வரலாற்று உண்மை தான். இரவு உணவு மேசையில் பேசுவதற்கு இது ஒரு சிறந்த தகவல். ஆனால், இந்த விசித்திரம் இந்த இயல்பான முரணை விட ஆழமானது.

ஒரு தொலைக்காட்சி வரைபடத்தின் தற்செயலான நிறத் தேர்வு, சர்ச்சைக்குரிய வாக்கு எண்ணிக்கையின் போது ஐந்து வாரங்கள் தொடர்ந்து காட்டப்பட்டதன் மூலம், இன்று அமெரிக்கர்கள் தங்கள் அரசியல் புவியியல், கலாச்சாரம் மற்றும் அடையாளத்தை விவரிக்கப் பயன்படுத்தும் மொழியாகக் கடினப்பட்டுவிட்டது. நாடு எப்போதுமே இவ்வளவு துல்லியமாக இரண்டு முகாம்களாகப் பிரிந்திருந்தது போன்ற ஒரு பிரமை இது.

உண்மையில், அமெரிக்கா ஒருபோதும் அவ்வாறு பிரிந்ததே இல்லை.

க்வென் ஏஐ கானவர்சேஷன்.காம்